ozdoba

JAN I LUKSEMBURSKI

(1310-1346)

ozdoba
Władcy Czech
Borzywoj I
Spitygniew I
Wratysław I
Wacław I Święty
Bolesław I Srogi
Bolesław II Pobożny
Bolesław III Rudy
Władywoj
Jaromir Przemyślida
Bolesław IV Chrobry
Oldrzych (Udalryk)
Brzetysław I
Spitygniew II
Wratysław II
Konrad I Brneński
Brzetysław II
Borzywoj II
Świętopełk
Władysław I
Sobiesław I
Władysław II
Fryderyk Przemyślida
Sobiesław II
Konrad II Otto
Wacław II książę
Przemysł Ottokar I
Henryk Brzetysław
Władysław III Henryk
Wacław I król
Przemysł Ottokar II
Wacław II król
Wacław III
Henryk Karyncki
Rudolf I Habsburg
Jan I Luksemburski
Karol I Luksemburski
Wacław IV
Zygmunt I Luksemburski
Albrecht I
Władysław I Pogrobowiec
Jerzy z Podiebradów
Władysław II Jagiellończyk
Ludwik I Jagiellończyk
Ferdynand I
Maksymilian I
Rudolf II
Maciej I
Ferdynand II
Fryderyk I Wittelsbach
Ferdynand III
Józef I
Leopold I
Karol II
Karol Albrecht
Maria Teresa
Józef II
Leopold II
Franciszek II
Ferdynand V Dobrotliwy
Franciszek Józef I
Karol III
Jan I Luksemburski
Dynastia: Luksemburgów
Urodzony: 10 sierpnia 1296 roku
Zmarł: 26 sierpnia 1346 roku
na polu bitwy pod Crecy
Rodzice: Henryk VII Luksemburski
i Małgorzata Brabancka
10 sierpień 1296 Jan I Luksemburski urodził się 10 sierpnia 1296 roku. Imię otrzymał po dziadku ze strony matki Janie I Brabanckim wbrew życzeniu ojca, który pragnął kontynuacji imienia Henryk. Gdyby ojcowska opcja zwyciężyła, niemowlę zostałoby Henrykiem VIII. [więcej]
1305 W dzieciństwie Jan I Luksemburski opuścił Luksemburg i wyjechał z matką do Paryża po edukację i wychowywanie na dwór Filipa Pięknego. [więcej]
1308 W 1308 roku Henryk VII Luksemburski został wybrany królem Niemiec. Ta skuteczna elekcja ojca stała się głównym powodem powrotu Jana I do Luksemburga. Miał tam przystąpić do dalszej edukacji, celem której było przygotowanie go do roli następcy rodzica. Nauczycielem Jana I Luksemburskiego został Filip z Rathsamhausen. [więcej]
Sierpień 1309 W sierpniu 1309 roku Henryk VII Luksemburski otrzymał od możnowładztwa czeskiego propozycję, aby jego trzynastoletni syn Jan I Luksemburski zastąpił Henryka Karynckiego na praskim tronie. Oprócz władzy młodzieniec otrzymałby również żonę - siedemnastoletnią Elżbietę córkę Wacława II. [więcej]
24 lipiec 1310 24 lipca 1310 roku na sejmie Rzeszy we Frankfurcie nad Menem Jan I Luksemburski został wybrany królem Czech w miejsce zdetronizowanego Henryka Karynckiego. [więcej]
31 sierpień 1310 31 sierpnia 1310 roku w Spirze Jan I Luksemburski otrzymał od ojca Czechy w lenno, a następnie poślubił Elżbietę, siedemnastoletnią córkę Wacława II. [więcej]
13 wrzesień 1310 13 września 1310 roku w Colmarze Jan I Luksemburski otrzymał od ojca tytuł generalnego wikariusza Świętej Rzeszy Rzymskiej za Alpami. [więcej]
18 październik 1310 18 października 1310 roku Jan I Luksemburski z małżonką wyruszyli z Kolmaru do Czech, aby rozpocząć rządy w kraju nad Wełtawą. [więcej]
1 listopad 1310 1 listopada 1310 roku Jan I Luksemburski przekroczył granice Czech. Tu został powitany przez Henryka z Lipy i biskupa Jana z Pragi. [więcej]
Listopad 1310 W połowie listopada 1310 roku Jan I Luksemburski podjął nieudaną próbę zdobycia Kutnej Hory. [więcej]
28 listopad 1310 28 listopada 1310 roku Jan Luksemburski dotarł do Pragi. Tu po założeniu obozowiska rozpoczął oblężenie czeskiej stolicy. [więcej]
30 listopad 1310 30 listopada 1310 roku Jan Luksemburski zawarł z Ryksą Elżbietą układ, dzięki któremu nowy król Czech mógł zakwaterować w jej miastach luksemburskie wojska w zamian za 6 000 grzywien srebra, które winien był hradeckiej królowej Henryk Karyncki. [więcej]
3 grudzień 1310 W ostatnich dniach listopada 1310 roku Jan I Luksemburski dotarł do Pragi bronionej przez wojska Henryka Karynckiego, lecz dopiero 3 grudnia grupa zwolenników nowego króla otworzyła oblegającym jedną z bram. [więcej]
6 grudzień 1310 6 grudnia 1310 roku na praskim rynku Jan I Luksemburski uczestniczył w sądzie publicznym nad tymi, którzy popierali Henryka Karynckiego. [więcej]
Grudzień 1310 W grudniu 1310 roku Jan I Luksemburski zatwierdził kilka przywilejów i praw, których zobowiązał się przestrzegać podczas swych rządów. Jednym z nich był zakaz zatrudniania cudzoziemców na czeskich urzędach. [więcej]
25 grudzień 1310 25 grudnia 1310 roku na praskim rynku Jan I Luksemburski odebrał hołdy od mieszczan i szlachty. [więcej]
7 luty 1311 7 lutego 1311 roku w Pradze Jan I Luksemburski został koronowany. Przyjął tytuł króla Czech i Polski. [więcej]
1311 W 1311 roku Jan I Luksemburski zawarł przymierze z landgrafem turyngskim margrabią miśnieńskim Fryderykiem. [więcej]
Marzec 1311 W marcu 1311 roku w Chebie doszło do porozumienia Jana I Luksemburskiego z Fryderykiem III Habsburgiem w sprawie Moraw. Na mocy zawartego układu kraina ta, będąca zastawem pożyczki, przeszła w ręce Czechów. Kredyt, o którym tu mowa, zaciągnął w 1309 roku ojciec Jana I Luksemburskiego u Habsburgów na poczet swojej italskiej wyprawy. Władcy z Wiednia nigdy nie wypłacili Henrykowi VII Luksemburskiemu zobowiązania finansowego, więc tym sposobem Morawy wróciły pod panowanie Czech. [więcej]
Maj 1311 W maju 1311 roku Jan I Luksemburski udał się na Morawy, aby przejąć ten region pod swe panowanie. [więcej]
20 maj 1311 Z Ołomuńca Jan I Luksemburski wyruszył do Brna, aby 20 maja 1311 roku wziąć udział w spotkaniu z Fryderykiem III Pięknym. W klasztorze w Rajhradzie pod Bernem zawarto wówczas układ o przyjaźni i wzajemnej pomocy. [więcej]
22 maj 1311 22 maja 1311 roku Jan I Luksemburski przebywał jeszcze w Brnie. Stąd udał się z powrotem do Ołomuńca. [więcej]
11 czerwiec 1311 11 czerwca 1311 roku w morawskim Ołomuńcu Jan I Luksemburski zawarł z Bolesławem Rozrzutnym i jego braćmi porozumienie, w myśl którego Księstwo Opawskie miało powrócić do Królestwa Czech niebawem po wypłaceniu 8000 grzywien srebra, które należały się śląskiemu księciu jako zaległy posag. [więcej]
18 czerwiec 1311 18 czerwca 1311 roku w Brnie Jan I Luksemburski przyjął hołd od przedstawicieli morawskiej szlachty, duchowieństwa i miast królewskich. W zamian wydał dokument zatwierdzający przywileje mieszkańców tej dzielnicy. [więcej]
4 sierpień 1311 Na początku sierpnia 1311 roku Jan I Luksemburski przebywał w Polsce. [więcej]
Sierpień 1311 W historiografii polskiej zakorzenił się pogląd, według którego Jan Luksemburski zaangażowany był w Krakowie w latach 1311-1312 w bunt mieszczaństwa niemieckiego pod przywództwem wójta Alberta. Nie wiadomo czy jest to prawda. [więcej]
1312 Początkowo na rządy Jana I Luksemburskiego duży wpływ miała jego żona Elżbieta, która była od niego starsza i lepiej orientowała się w czeskich układach politycznych. W dwóch dokumentach wydanych w 1312 roku młody król określił małżonkę współrządzącą i najdroższym, zaufanym doradcą. W tym czasie urząd kanclerza sprawował arcybiskup Peter von Aspelt. [więcej]
Wiosna 1312 Wiosną 1312 roku szesnastoletni władca opuścił Polskę i podążył na Morawy, gdzie do buntu przystąpili Fryderyk z Linawy, Artleb i Jimram z Boskovic, panowie z Brandysa, a także książę opawski Mikołaj, syn Mikołaja Opawskiego. Jan I Luksemburski po zaskakującym szturmie zdobył zamek Ungersberg (Sádek), należący do Jimrama z Boskovic, a potem po wysadzeniu murów poddał mu się zamek Racice, będący własnością Fryderyka z Linavy). [więcej]
20 lipiec 1312 20 lipca 1312 roku Jan I Luksemburski okazał łaskę niedawnym buntownikom. [więcej]
Lato 1312 29 czerwca 1312 roku w bazylice na Lateranie ojciec Jana I Luksemburskiego został koronowany na cesarza. Niedługo po ceremonii Henryk VII Luksemburski zwrócił się z prośbą do syna o przysłanie do Italii zbrojnych oddziałów, niezbędnych do kontynuowania rozpoczętej kampanii. [więcej]
Lato 1312 Z Moraw Jan I Luksemburski udał się do Wiednia, gdzie zawarł pakt przyjaźni i wzajemnej pomocy z Fryderykiem III Pięknym i Leopoldem I. [więcej]
Styczeń 1313 W styczniu 1313 roku Jan I Luksemburski udał się na sejm Rzeszy do Norymbergi, gdzie czynił starania o dodatkowe kontyngenty wojska dla przebywającego we Włoszech Henryka VII. [więcej]
13 maj 1313 13 maja 1313 roku Jan I Luksemburski był już w Pradze. [więcej]
8 lipiec 1313 8 lipca 1313 roku Jan I Luksemburski został ojcem. Tego dnia urodziła się jego pierwsza córka Małgorzata.
15-22 sierpień 1313 Między 15 a 22 sierpnia 1313 roku Jan I Luksemburski wyruszył do Norymbergi, skąd miał podążyć dalej w kierunku Italii, aby wesprzeć działania ojca. Swym namiestnikiem w Czechach Jan I Luksemburski ustanowił Bertolda z Hennebergu. [więcej]
Jesień 1313 Kiedy w miejscowości Heckenbach koło Biberach Jan I Luksemburski dowiedział się o śmierci ojca, skierował się w stronę rodzinnego Luksemburga. [więcej]
1313 / 1314 Koniec 1313 i początek 1314 roku Jan I Luksemburski spędził w Luksemburgu i Nadrenii. Jego działalność głównie skupiła się na rozpoznaniu swoich szans na zajęcie wolnego miejsca na niemieckim tronie. [więcej]
Wrzesień 1314 Pod koniec września 1314 roku Jan I Luksemburski powrócił do Czech, aby zgromadzić wojska potrzebne mu do wyprawy na wybory króla Niemiec. [więcej]
Październik 1314 W październiku 1314 roku Jan I Luksemburski udał się do Frankfurtu nad Menem na wybory nowego króla. Zdając sobie sprawę, że nie ma szans na koronę Rzeszy, oddał swój głos na Ludwika IV Wittelsbacha. [więcej]
25 listopad 1314 25 listopada 1314 roku w Akwizgranie Jan I Luksemburski uczestniczył w koronacji Ludwika IV Wittelsbacha. [więcej]
4 grudzień 1314 4 grudnia 1314 roku w Kolonii Jan I Luksemburski zawarł z Ludwikiem IV Wittelsbachem pokojowy pakt, w myśl którego otrzymał gwarancje pełni władzy w Czechach, a także prawa do dotychczas posiadanych ziem, a więc Księstwa Lotaryngii, Brabancji i Limburga oraz do ziem polskich i Miśni. [więcej]
Styczeń 1315 Na początku 1315 roku Jan I Luksemburski wyruszył zbrojnie przeciwko zbuntowanemu węgierskiemu hrabiemu Mateuszowi Csakowi z Trenczyna. [więcej]
Kwiecień 1315 W kwietniu 1315 roku doszło do buntu czeskiej szlachty, która odmówiła uczestnictwa w kolejnej wyprawie przeciwko Mateuszowi Csakowi z Trenczyna. Jan I Luksemburski został zmuszony odsunąć niemieckich urzędników z otoczenia króla i zastąpił ich Czechami. Oprócz tego Henryk z Lipy zażądał dla siebie funkcji podkomorzego. [więcej]
20 maj 1315 20 maja 1315 roku królowa Elżbieta urodziła drugą córkę nazwaną Bonna. Jan I Luksemburski nie powstrzymał się od okazania swojego niezadowolenia z powodu narodzin kolejnej córki. [więcej]
21 maj 1315 21 maja 1315 roku Jan I Luksemburski udał się na wojnę przeciwko Mateuszowi Csakowi z Trenczyna. Podczas oblężenia zamku Vesel Henryk z Lipy wyróżnił się bohaterstwem, które dodało mu jeszcze większej sławy i znaczenia w Czechach. [więcej]
Lato 1315 Po powrocie z morawskiej kampanii Jan I Luksemburski, pozbawiony swych niemieckich doradców, poddany został wpływom i naciskom czeskiej arystokracji. Oczom króla ujawniły się wówczas dwie rywalizujące ze sobą koterie. Pierwsza to obóz skupiony wokół Henryka z Lipy, zaś druga to grupa osób gromadząca się u boku Vilema Zajica z Valdeka. [więcej]
7 październik 1315 7 października 1315 roku Jan Luksemburski potwierdził Ryksie Elżbiecie wszystkie przywileje nadane jej przez obu nieżyjących mężów. [więcej]
26 październik 1315 Wojna dwóch królowych wkraczała w decydującą fazę. 26 października 1315 roku Jan Luksemburski kazał aresztować Henryka z Lipy. [więcej]
Listopad 1315 Niedługo po uwięzieniu Henryka z Lipy kraj ogarnęła wojna domowa. Jan Luksemburski mianował podkomorzym Vilema Zajica, który skupił wokół siebie część szlachty chętnej pozostać w obozie królewskim. [więcej]
Jesień 1315 Jednym z pomysłów stłumienia rebelii w Czechach było stracenie Henryka z Lipy. Jan Luksemburski za radą Vilema Zajica nie zdecydował się jednak na takie rozwiązanie. [więcej]
Jesień 1315 Jesienią 1315 roku Jan Luksemburski otrzymał zbrojne posiłki od księcia brzeskiego Bolesława Rozrzutnego. [więcej]
Boże Narodzenie 1315 W Boże Narodzenie 1315 roku Jan Luksemburski wysłał swą ciężarną żonę Elżbietę do Ludwika IV Wittelsbacha z misją, celem której była prośba o zbrojne wsparcie do walki z buntownikami. [więcej]
Styczeń 1316 Na początku 1316 roku Jan Luksemburski rozpoczął walkę z rebeliantami. Najpierw zdobył trzy miasta należące do Ryksy Elżbiety. [więcej]
Styczeń 1316 W styczniu 1316 roku podczas oblężenia Potstejna należącego do Jana Luksemburskiego zginął jeden z przywódców buntu Jan z Vartemberka. [więcej]
Marzec 1316 W marcu 1316 roku Jan Luksemburski otrzymał posiłki zbrojne od Baldwina Luksemburskiego. [więcej]
Marzec 1316 Pod koniec marca 1316 roku do Pragi przybył również Piotr z Aspelt, aby pomóc Janowi Luksemburskiemu uporać się z kłopotliwą sytuacją, w jakiej się znalazł. [więcej]
12 kwiecień 1316 12 kwietnia 1316 roku Jan Luksemburski zawarł z przywódcami rebelii ugodę, w myśl której Henryk z Lipy został pięć dni później uwolniony. [więcej]
14 maj 1316 14 maja 1316 roku w Pradze urodził się pierwszy syn Jana Luksemburskiego. Podczas chrztu otrzymał imię Wacław, by później podczas bierzmowania stać się Karolem Luksemburskim. [więcej]
1316 Z 1316 roku pochodzi wystawiony przez Jana Luksemburskiego dokument, w którym wspomniano o 28 000 grzywien srebra - długu władcy wobec Lombardczyków Appardo, Rinieriego i Cino, a także Michała z Kolonii i ich zespołu. Jest wielce prawdopodobne, że chodzi tu o mincerzy z Florencji, sprowadzonych w 1300 roku przez Wacława II. [więcej]
Sierpień 1316 W sierpniu 1316 roku Jan Luksemburski udał się na wojnę Ludwika IV Wittelsbacha z Fryderykiem III Pięknym, wspierając szeregi tego pierwszego. Jego namiestnikiem w Czechach został Piotr z Aspelt. Przed wyjazdem wydał kilka rozporządzeń. Jednym z nich był nakaz cotygodniowego posyłania mu części zysków z kopalni w Kutnej Horze, mający na celu zagwarantowanie stałego dopływu gotówki. [więcej]
Sierpień 1316 Pod koniec sierpnia 1316 roku król Czech dotarł do obozu Ludwika IV Wittelsbacha, który znajdował się w okolicy Esslingen nad Neckarem. Kilka dni później doszło tam do bitwy, która dla Jana Luksemburskiego stała się znaczącym epizodem. Został na polu walki pasowany na rycerza i tym sposobem formalnie przyjęty do wspólnoty rycerskiej. [więcej]
Jesień 1316 Po wyjeździe Jana Luksemburskiego ster polityki wewnętrznej postanowiła wziąć w swoje ręce jego żona Elżbieta. Czyniąc starania wzmocnienia władzy królewskiej, generowała kolejne konflikty. [więcej]
Kwiecień 1317 W kwietniu 1317 roku zrażony niechęcią do swojej osoby Piotr z Aspelt, namiestnik Jana Luksemburskiego, opuścił Czechy. [więcej]
Czerwiec 1317 W czerwcu 1317 roku w Bacharachu nad Renem Jan Luksemburski zawarł z elektorami Rzeszy pakt, zgodnie z którym mógł się spodziewać pomocy w jego zmaganiach z Habsburgami. [więcej]
24 czerwiec 1317 24 czerwca 1317 roku w refektarzu praskiego klasztoru dominikanów św. Klemensa doszło do spotkania przedstawicieli dwóch rywalizujących ze sobą stronnictw. Celem szczytu było znalezienie rozwiązania, które stałoby się remedium, dzięki któremu udałoby się wyciągnąć Czechy z chaosu. Zgromadzeni byli skłonni do zawarcia kompromisu, który powinna była zaakceptować królowa Elżbieta. Wysłano więc do niej posłów, którzy o dziwo zostali odprawieni z niczym. Małżonka Jana Luksemburskiego nie zgodziła się na negocjacje, zabrała dzieci i udała się do zamku Loket. [więcej]
Październik 1317 Pomysłem Elżbiety, żony Jana Luksemburskiego, na wyciągnięcie Czech z chaosu, było wezwanie męża do powrotu. Wysłannicy Przemyślidki odnaleźli Jana Luksemburskiego w Trewirze, gdzie gościł u stryja Baldwina. Król Czech po wysłuchaniu posłów zdecydował się na powrót. [więcej]
12 listopad 1317 12 listopada 1317 roku Jan Luksemburski przybył do twierdzy Loket, gdzie schroniła się jego żona w obawie przed Henrykiem z Lipy i Ryksą Elżbietą. [więcej]
Listopad 1317 Jan Luksemburski za namową żony postanowił zemścić się na zbuntowanej szlachcie, która groziła wojna domową. W tym celu zażądał zwrotu zastawionych królewskich miast i zamków, lecz popełnił błąd polegający na tym, że żądanie skierował również do szlachty, która zaliczała się do jego stronników. Rozpoczęła się wojna domowa. Doszło do starć i potyczek w południowych Czechach, a potem w Morawach. [więcej]
Luty 1318 Na początku lutego 1318 roku broniąca się przed agresją Jana Luksemburskiego czeska arystokracja spotkała się na zamku Zvikov. Ustalono tam taktykę walki z królem. [więcej]
Luty 1318 W lutym 1318 roku Jan Luksemburski przebywający wraz z małżonką w Brnie został oblężony przez oddziały Henryka z Lipy. [więcej]
Luty 1318 Po nieudanych pertraktacjach z Henrykiem z Lipy Jan Luksemburski opuścił Brno i powrócił do Pragi. [więcej]
Marzec 1318 W marcu 1318 roku Jan Luksemburski udał się do Chebu na spotkanie z Ludwikiem IV Wittelsbachem. Po drodze jego orszak zaatakowany został pod Zatcem przez Vilema Zajica z Valdeka.
Kiedy Luksemburczyk dotarł na miejsce, z pewnością liczył na pomoc niemieckiego króla w walce z rebelią w Czechach; jeżeli była to prawda, to rozczarował się, ponieważ Wittelsbach stanowczo doradzał zawarcie kompromisu. [więcej]
23 kwiecień 1318 23 kwietnia 1318 roku w Domażlicach doszło do pertraktacji Jana Luksemburskiego z przedstawicielami czeskiej szlachty, skupionej wokół Henryka z Lipy. Powinność mediatora wziął na swoje barki Ludwik IV Wittelsbach. Negocjacje zakończyły się zawarciem ugody, zgodnie z którą władza królewska została w znacznym stopniu uszczuplona. Z państwowych urzędów usunięto cudzoziemców. Król nie mógł podejmować żadnych decyzji w sprawach państwa czeskiego bez zgody możnowładztwa. Henryk z Lipy ponownie stał się podkomorzym. [więcej]
Maj 1318 Po szczycie w Domażlicach Jan Luksemburski udał się do posiadłości Piotra z Rożemberka i przez trzy tygodnie oddawał się rozrywkom i polowaniom. [więcej]
23 czerwiec 1318 W 1318 roku Jan I Luksemburski postanowił wydać jedną ze swych sióstr za króla Węgier Karola I Roberta. W tym celu czternastoletnia Maria i trzynastoletnia Beatrycze przybyły do Pragi. 23 czerwca 1318 roku nastąpiły oficjalne oględziny dobrze urodzonych panien, spośród których posłowie węgierscy wybrali tę młodszą. Zupełnie nie przeszkadzało im, że była ona już zaręczona z Piotrem II Sycylijskim. Zaręczyny odbyły się jeszcze tego samego dnia, a wesele w listopadzie tego samego roku. [więcej]
1 listopad 1318 Po przejęciu miast należących wcześniej do Ryksy Elżbiety 1 listopada 1318 roku Jan Luksemburski potwierdził mieszczanom Hradca wolności. [więcej]
Grudzień 1318 Pod koniec 1318 roku pojawiły się pogłoski, że Jan Luksemburski planował na zawsze porzucić Czechy. Rzekomo układał się z Ludwikiem IV Wittelsbachem w sprawie zamiany ziem - Wittelsbachowie mieli mu przekazać graniczący z Luksemburgiem Palatynat Reński, a on miał im za to oddać Czechy i Morawy. [więcej]
Styczeń 1319 Atmosfera, jaka zapanowała na królewskim dworze w Pradze, musiała być bardzo gęsta. Z jednej strony Elżbietę Przemyślidkę z pewnością irytowała postawa męża, który oddał władzę w ręce szlachty, z drugiej zaś strony życie zatruwały jej fruwające plotki o rzekomym permanentnym opuszczeniu Czech przez Jana Luksemburskiego. W konsekwencji w styczniu 1319 roku Elżbieta Przemyślidka opuściła Pragę i wraz z dziećmi udała się do twierdzy Loket.
Wówczas do ataku przystąpili adwersarze królowej. Jan Luksemburski był stale bombardowany pogłoskami o domniemanym zamiarze Elżbiety pozbawienia go tronu na korzyść niespełna trzyletniego Wacława. [więcej]
Luty 1319 Plotki zrobiły swoje. W połowie lutego 1319 roku Jan I Luksemburski w złości udał się do twierdzy Loket. Po przybyciu zażądał oddania wieży obronnej. Między małżonkami doszło do kłótni, w wyniku której Elżbieta Przemyślidka wyjechała do grodu Melnik sama, ponieważ nie pozwolono jej zabrać dzieci. Na koniec Jan I Luksemburski kazał aresztować trzyletniego Wacława i umieścić go w ciemnym pomieszczeniu. [więcej]
10 maj 1319 10 maja 1319 roku Jan Luksemburski potwierdził Ryksie Elżbietcie przekazanie 10 000 grzywien z dochodów kutnohorskich, które otrzymać miała w ciągu 2 lat. [więcej]
Czerwiec 1319 Pod koniec czerwca 1319 roku Jan Luksemburski wyjechał na Morawy. W tym czasie w Pradze rozpalił się znicz buntu mieszczan, którzy w nadmierny fiskalny sposób byli gnębieni przez króla. [więcej]
8 lipiec 1319 Rebelię praskich mieszczan wsparła osobiście Elżbieta Przemyślidka. Jan Luksemburski, dowiedziawszy się o buncie, czym prędzej powrócił do Pragi. 8 lipca 1319 roku zajął Hradczany, lecz Stare Miasto pozostało w rękach buntowników i królowej. Opór był tęgi, więc po ośmiu dniach król przystąpił do negocjacji. [więcej]
27 lipiec 1319 27 lipca 1319 roku Jan Luksemburski zawarł z praskimi mieszczanami porozumienie. Zgodził się na większość wysuniętych przez nich postulatów; między innymi zniósł płatności z kramów miejskich. [więcej]
10 sierpień 1319 10 sierpnia 1319 roku Jan Luksemburski skazał na banicję przywódców buntu praskich mieszczan, a następnie złamał wszystkie postulaty, uwzględnione w ugodzie zawartej 27 lipca. [więcej]
Sierpień 1319 Jan Luksemburski rozprawił się również z żoną. Za poparcie buntu praskich mieszczan Elżbieta Przemyślidka została odsunięta, pozbawiona wpływów, a z czasem i majętności. [więcej]
31 sierpień 1319 31 sierpnia 1319 roku w Pradze Jan Luksemburski odebrał hołd od przedstawicieli Ziemi Budziszyńskiej. [więcej]
31 sierpień 1319 31 sierpnia 1319 roku Jan Luksemburski dokonał z Henrykiem z Lipy zamiany posiadłości. Król Czech w zamian za tereny leżące w Łużycach przekazał magnatowi swoje morawskie majątki. [więcej]
Wrzesień 1319 We wrześniu 1319 roku Jan Luksemburski zorganizował wyprawę zbrojną na Łużyce, które należały do zmarłego niedawno Waldemara Wielkiego, władcy Brandenburgii. Jan Luksemburski pragnął przejąć te ziemie w formie lenna, dzierżonego przez królów czeskich od Rzeszy. [więcej]
22 wrzesień 1319 W związku z tym że w sierpniu 1319 roku Łużyce jako spadek po matce zajął Henryk I Jaworski, a obaj władcy nie czuli się na tyle silni, aby prowadzić wojnę, 22 wrześniu 1319 roku na zamku koło Oleśnicy Jan Luksemburski i jaworski książę zawarli układ, w myśl którego podzielili między siebie Łużyce. [więcej]
1 styczeń 1320 1 stycznia 1320 roku Jan Luksemburski był już w podróży w kierunku rodzinnego Luksemburga. Namiestnikiem króla mianowano Henryka z Lipy. [więcej]
1320 - 1321 W latach 1320 i 1321 Jan Luksemburski czynił starania, by wydać swą siostrę Marię za Henryka Karynckiego. Maria, mając w perspektywie mariaż z królem Francji Karolem IV Pięknym, odrzuciła tę propozycję. [więcej]
9 luty 1321 9 lutego 1321 roku Jan Luksemburski powrócił do Pragi. [więcej]
24 luty 1321 24 lutego 1321 roku Jan Luksemburski brał udział w turnieju rycerskim, podczas którego został ranny. Przeciwnik strącił króla z konia, a spłoszone zwierzę go stratowało. Niedyspozycja królewska, która pojawiła się w następstwie wypadku spowodowała, że Luksemburczyk pogodził się z żoną, która dowiedziawszy się o tym pospieszyła z opieką dla niego. [więcej]
Kwiecień 1321 W kwietniu 1321 roku w Chebie Jan Luksemburski spotkał się z Ludwikiem Wittelsbachem. Podniesiono tam kwestię małżeństwa córki króla Czech Małgorzaty z Henrykiem, synem dolnobawarskiego księcia Stefana I. [więcej]
23 czerwiec 1321 23 czerwca 1321 roku Jan Luksemburski opuścił Pragę, udając się w podróż na zachód. Namiestnikiem króla w Czechach został Bolesław Rozrzutny. [więcej]
21 luty 1322 21 lutego 1322 roku w Reims Jan Luksemburski uczestniczył w koronacji Karola IV Pięknego. [więcej]
1322 W 1322 roku po powrocie Jana Luksemburskiego z zachodu jego małżeństwo zaczęło się rozpadać. Między innymi z tego powodu król znacznie ograniczył dochody królowej. [więcej]
21 lipiec 1322 21 lipca 1322 roku Jan Luksemburski kazał aresztować Jana Volka, przyrodniego brata królowej. Przyczyną tego czynu były rzekome oszustwa uwięzionego. [więcej]
28 wrzesień 1322 28 września 1322 roku Jan Luksemburski wziął udział w zwycięskiej bitwie pod Mühldorf. Wystąpił wówczas w szeregach wojsk Ludwika Wittelsbacha przeciwko armii Fryderyka III Habsburga. W nagrodę za wydatny wkład w zwycięstwo król Czech otrzymał od Bawarczyka Cheb. Warto wspomnieć, że rankiem w dniu bitwy Jan Luksemburski uczynił ślub, że w przypadku zwycięstwa sił Ludwika Wittelsbacha odbędzie pielgrzymkę do świątyni Najświętszej Marii Panny w Rocamadour. [więcej]
22 październik 1322 Po triumfie w bitwie pod Mühldorf Jan Luksemburski uroczyście wjechał do Pragi. Kilka dni później udał się do Chebu, aby odebrać hołd reprezentantów tego miasta. Następnie król Czech potwierdził wszelkie prawa i przywileje miasta. 22 października 1322 roku powstał dokument, w którym ujęto wszystkie powyższe rozporządzenia, nazwany później Karta Swobód Chebu. Od tamtego czasu miejscowość ta pozostaje w granicach Czech. [więcej]
Listopad 1322 W listopadzie 1322 roku Jan Luksemburski postanowił dotrzymać obietnicy złożonej w dniu bitwy pod Mühldorf, wyruszył więc w kierunku świątyni Najświętszej Marii Panny w Rocamadour. Później podążył do Tuluzy, gdzie przebywała francuska para królewska, czyli jego siostra Maria i Karol IV Piękny. Tam doszło do uzgodnienia mariażu syna Jana Luksemburskiego Wacława z Małgorzatą Blanką, córką Karola Walezjusza, który był synem Filipa III. [więcej]
1323 W 1323 roku Jan Luksemburski ofiarował Ryksie Elżbietcie grunt pod budowę klasztoru cysterek w Brnie i zapewnił pokaźne wsparcie finansowe. [więcej]
2 lipiec 1324 2 lipca 1324 roku na położonym niedaleko Padwy zamku Monselice Jan Luksemburski wystawił dokument, który był potwierdzeniem ustaleń w sprawie mariażu siostry ciotecznej króla Czech Beatrycze, księżniczki Brabantu i Luksemburga, z byłym władcą Czech Henrykiem Karynckim. [więcej]
Październik 1324 W październiku 1324 roku Jan Luksemburski zaangażowany był w sprawy, mające na celu rozwiązanie konfliktu z miastem Metz.
1324 W 1324 roku do kraju powróciła z Bawarii żona Jana I Luksemburskiego Elżbieta. Przywiozła ze sobą dług w wysokości 2000 grzywien. Mniej więcej w tym samym czasie do Czech z Nadrenii powrócił również król. Udało mu się wówczas przeprowadzić reformę czeskiego systemu monetarnego, polegającą na wprowadzeniu nowej złotej monety nazywanej florenem, która obok groszy Wacława II stała się drugim legalnym środkiem płatniczym w Czechach. [więcej]
1325 W 1325 roku Jan I Luksemburski ciągnął dalej kwestię mariażu swojej siostry ciotecznej Beatrycze z Henrykiem Karynckim. Uzgodniono, że w dniu św. Bartłomieja 1325 roku Jan I Luksemburski miał się stawić razem z Beatrycze w Innsbrucku. Z władcą Czech miał przyjechać również jego syn Jan Henryk, który miał w przyszłości zostać mężem córki Henryka Karynckiego. Do spotkania jednak nie doszło. [więcej]
1 kwiecień 1325 1 kwietnia 1325 roku Jan XXII wydał dokument, w którym zachęcał Jana Luksemburskiego do udziału w krucjacie. [więcej]
1325 W 1325 roku pełną parą ruszyła produkcja złotych florenów Jana I Luksemburskiego. [więcej]
1 czerwiec 1325 1 czerwca 1325 roku Jan XXII wydał bullę, w której przyznał Janowi Luksemburskiemu prawo do ściągania dziesięciny ze wszystkich majątków kościelnych zarówno w Czechach, jak i w hrabstwie Luksemburga. [więcej]
Styczeń 1327 W styczniu 1327 roku Jan I Luksemburski uczestniczył w zgromadzeniu czeskiej szlachty, na którym uchwalono pobór nadzwyczajnego podatku na wyprawę przeciwko Władysławowi Łokietkowi. [więcej]
Styczeń 1327 Następnie Jan I Luksemburski z pretensjami do krakowskiego tronu na czele sporej armii przekroczył granice Małopolski i skierował się w stronę Krakowa. Dotarłszy do Sławkowa otrzymał ultimatum od Karola I Roberta, który stanął w obronie Władysława Łokietka. Wojny z potężnymi Węgrami Jan I Luksemburski nie pragnął, więc zwinął obóz i podążył w kierunku Wrocławia. [więcej]
Wiosna 1327 Militarna akcja Jana Luksemburskiego w Małopolsce spowodowała, że spora grupa śląskich książąt zdecydowała się zostać lennikami czeskiego króla. Wiosną 1327 roku Jan Luksemburski odbierał hołdy w Opawie, Bytomiu i Wrocławiu. Wśród nowych lenników znaleźli się: Bolesław Pierworodny, Leszek Raciborski, Kazimierz Cieszyński, Władysław Bytomski, Jan Scholastyk i Bolko II Opolski. [więcej]
6 kwiecień 1327 6 kwietnia 1327 roku we Wrocławiu Jan Luksemburski przyjął hołd lenny od Henryka VI Dobrego. Śląski książę za kwotę 1000 grzywien srebra dożywotnio zatrzymywał prawa do swego księstwa, a potem miało ono przejść na własność korony Czech. [więcej]
7 kwiecień 1327 6 kwietnia 1327 roku Jan Luksemburski zatwierdził prawa i przywileje ludności wrocławskiego księstwa i zobowiązał się włączyć do niego wszystkie polskie ziemie, które uda mu się przejąć. Po proteście nuncjusza i kolektora apostolskiego Piotra z Alwerni, król Czech dzień później zobowiązał się do uległości wobec papieża. [więcej]
Kwiecień 1327 Jan Luksemburski opuściwszy Wrocław udał się do Pragi. [więcej]
1327 W 1327 roku Jan Luksemburski, poszukujący stale dodatkowych dochodów, dopuścił do obiegu w Czechach małe denary z pewną zawartością miedzi. [więcej]
8 wrzesień 1327 Jan XXII w liście z 8 września 1327 roku zezwolił na ślub czteroletniej córki Jana Luksemburskiego Anny z trzyletnim Władysławem, synem Karola Roberta. Papieżowi bardzo spodobał się ten mariaż, który wydawał mu się pierwszym krokiem do nawiązania przyjaznych stosunków pomiędzy Czechami i Węgrami. [więcej]
27 listopad 1327 27 listopada 1327 roku dyplomacja Jana Luksemburskiego zawarła kontrakt małżeński syna władcy Czech Jana Henryka z Małgorzatą córką Henryka Karynckiego. Wynegocjowany posag przyszłej małżonki wynosił 40 000 grzywien srebra. [więcej]
8 luty 1328 8 lutego 1328 roku przebywający w Italii Ludwik Wittelsbach wydał cesarski dekret, w którym nadał Polskę jako lenno swemu synowi Ludwikowi, lekceważąc tym sposobem pretensje Jana Luksemburskiego do Polski. [więcej]
29 maj 1328 29 maja 1328 roku w Reims Jan Luksemburski wziął udział w koronacji Filipa VI. [więcej]
6 grudzień 1328 6 grudnia 1328 roku Jan Luksemburski opuścił Pragę i udał się w kierunku Królewca, gdzie miała się odbyć koncentracja wojsk przed wyruszeniem na krucjatę pruską, zorganizowaną przez Zakon Krzyżacki. [więcej]
20 grudzień 1328 6 grudnia 1328 roku Jan Luksemburski dotarł do Wrocławia. Tu do jego armii dołączyły oddziały śląskich książąt. Wśród nich znaleźli się: Bolko II Ziębicki, Bolesław Rozrzutny, Władysław Legnicki i Henryk Dobry. [więcej]
Grudzień 1328 W grudniu 1328 roku we Wrocławiu Jan Luksemburski spotkał się z biskupem wrocławskim Nankerem i doprowadził do zawarcia ugody pomiędzy biskupem i kapitułą. [więcej]
Nowy Rok 1329 Na przełomie 1328 i 1329 roku Jan Luksemburski dotarł do Torunia. Tu spotkał się z wielkim mistrzem Zakonu Krzyżackiego Wernerem von Orseln. [więcej]
20 styczeń 1329 20 stycznia 1329 roku krucjata opuściła Królewiec i wyruszyła w kierunku Żmudzi. Wśród krzyżowców był również Jan Luksemburski. [więcej]
2 luty 1329 Po udanej przeprawie przez Niemen wojska krzyżowców wkroczyły na Żmudź w okolicach Ragnety. Jak zapisano w kronikach, podczas posuwania się wojsk, na niebie pokazał się ognisty krzyż. Po drodze pustoszono przebywane tereny. Dopiero gdy krucjata dotarła do twierdzy Miedwiagoła napotkano silniejszy opór, który udało się złamać 2 lutego 1329 roku. Wewnątrz zdobytej twierdzy znajdowało się ponoć kilka tysięcy osób, które miały zostać wymordowane, lecz podobno dzięki wstawiennictwu Jana Luksemburskiego darowano im życie. [więcej]
21 luty 1329 21 lutego 1329 roku Jan Luksemburski opuścił Królewiec i podążył w kierunku Torunia. [więcej]
12 marzec 1329 12 marca 1329 roku Jan Luksemburski przebywał w Toruniu. Zawarł tam wówczas z wielkim mistrzem Wernerem von Orseln przymierze skierowane przeciwko Litwie, wspieranej przez Władysława Łokietka. [więcej]
Marzec 1329 W drugiej połowie marca 1329 roku Jan Luksemburski, przyłączywszy się do armii Zakonu Krzyżackiego, wziął czynny udział w agresji na Ziemię Dobrzyńską zakończoną zdobyciem stolicy księstwa.
29 marzec 1329 Po triumfie pod Dobrzyniem Jan Luksemburski kontynuował swój udział w wojnie polsko-krzyżackiej reprezentując barwy braci zakonnej. Kolejnym celem wyprawy stał się Płock, który po krótkim oblężeniu został poddany przez Wacława Płockiego. Jan Luksemburski wystąpił w roli pośrednika w rozmowach rozjemczych między Zakonem i płockim księciem zakończonych 29 marca 1329 roku. W konsekwencji wypracowanego porozumienia Wacław Płocki oddał królowi Czech Płock, Wyszogród i Gostynin, a następnie miasta te Jan Luksemburski oddał z powrotem płockiemu księciu w lenno. [więcej]
3 kwiecień 1329 3 kwietnia 1329 roku Jan Luksemburski przebywał już w Toruniu. Podpisał wówczas dokument, w którym nadał Krzyżakom zajętą niedawno połowę Ziemi Dobrzyńskiej, drugą zaś część oddał im w zarząd. [więcej]
5 kwiecień 1329 5 kwietnia 1329 roku Jan Luksemburski opuścił Toruń i podążył w kierunku Pragi. [więcej]
Kwiecień 1329 W kwietniu 1329 roku powracający z Litwy Jan Luksemburski zawitał do Wrocławia. Tam spotkał się z Henrykiem Jaworskim, z którym uzgodnił zamianę terytoriów. Śląski książę w zamian za miasta Trutnov i Dvur Kralove oraz zamki Czocha i Świecie oddał prawa do Zgorzelca z przyległościami. [więcej]
Kwiecień / maj 1329 Na przełomie kwietnia i maja 1329 roku Jan Luksemburski przyjął hołd od Jana Ścinawskiego, Bolesława Rozrzutnego, Konrada Oleśnickiego i Henryka Wiernego. [więcej]
8 maj 1329 8 maja 1329 roku Jan Luksemburski w glorii chwały uroczyście wjechał do Pragi. [więcej]
18 maj 1329 18 maja 1329 roku Jan Luksemburski udał się do Zgorzelca. Tam odebrał hołd od mieszczan, a następnie zwolnił mieszkańców od opłat drogowych i celnych. Dzień później powstał dokument, potwierdzający inkorporację Ziemi Zgorzeleckiej do Korony Czeskiej. [więcej]
Jesień 1329 Jesienią 1329 roku w Paryżu Jan Luksemburski spotkał się z posłem króla Aragonii Ramonem de Melan, aby namówić władcę Czech do wzięcia udziału w krucjacie przeciw Maurom w Grenadzie. [więcej]
Boże Narodzenie 1329 Boże Narodzenie 1329 roku Jan Luksemburski spędził we Francji w otoczeniu Filipa VI. [więcej]
16 marzec 1330 Aktem wystawionym 16 marca 1330 roku Jan Luksemburski za 4800 kóp groszy sprzedał Zakonowi Krzyżackiemu całą Ziemię Dobrzyńską. [więcej]
1330 W 1330 roku zmarła żona Ottona Habsburga. Jan Luksemburski zaproponował mu rękę swojej córki Anny. [więcej]
6 sierpień 1330 6 sierpnia 1330 roku w Hagenau koło Strasburga Jan Luksemburski wystąpił w roli arbitra w sporze pomiędzy Ludwikiem Bawarskim i Habsburgami: Ottonem Wesołym i Albrechtem Kulawym. [więcej]
Wrzesień 1330 We wrześniu 1330 roku w Innsbrucku Jan Luksemburski wziął udział w symbolicznym ślubie swojego syna Jana Henryka i Małgorzaty Maultasch, córki Henryka Karynckiego. Jan Luksemburski odebrał wówczas od miejscowej szlachty hołd, złożony mu jako być może przyszłemu seniorowi. [więcej]
Jesień 1330 Jesienią 1330 roku Jan Luksemburski pojawił się w Trydencie i złożył wizytę staremu stronnikowi Luksemburgów biskupowi Henrykowi z Metzu. Tu dowiedział się o zgonie swojej żony Elżbiety Przemyślidki, która zmarła 28 września 1330 roku. Na pogrzeb do Pragi jednak się nie wybrał. Uznał, że wystarczy stypa w Trydencie. [więcej]
31 grudzień 1330 W sylwestra 1330 roku Jan Luksemburski udał się do Brescii, gdzie mieszkańcy zgotowali mu radosne powitanie, po którym przekazali mu władzę w mieście. [więcej]
1 luty 1331 1 lutego 1331 roku Jan Luksemburski przejął władzę w Bergamo. [więcej]
Luty 1331 Jan Luksemburski, przekonany o swych sukcesach w północnej Italii, wezwał syna Karola, aby przybył tu po naukę oraz aby objąć urząd namiestnika. [więcej]
17 luty 1331 17 lutego 1331 roku Jan Luksemburski otrzymał władzę w Cremonie. Następnie król Czech rozciągnął swe panowanie nad kolejnymi miastami włoskimi, wśród których znalazły się: Parma, która stała się jego stolicą, Modena, Mantua i Mediolan. W ciągu dwóch miesięcy Jan Luksemburski skupił w swych rękach władzę w większej części północnej Italii. [więcej]
Wiosna 1331 Po przejęciu władzy w północnej Italii na głowę Jana Luksemburskiego spadły również obowiązki związane z rozstrzyganiem lokalnych sporów i waśni, których wcale nie brakowało. [więcej]
Wiosna 1331 Nie tylko same obowiązki pochłaniały Jana Luksemburskiego. Potrafił on również znaleźć czas na festyny i turnieje. Oprócz tego współcześni mu kronikarze zauważyli, że często działaniom władcy towarzyszyła tajemniczość, która wzbudzała niepokój w jego otoczeniu. [więcej]
Marzec-lipiec 1331 W 1331 roku na sejmie Rzeszy w Norymberdze Ludwik Wittelsbach ostro wystąpił przeciwko Janowi Luksemburskiemu, nawołując do utworzenia ligi antyluksemburskiej, celem której byłaby interwencji zbrojna w Czechach. [więcej]
17 kwiecień 1331 17 kwietnia 1331 roku Jan Luksemburski zawarł z legatem papieskim kardynałem Bertrandem du Poujet umowę, w myśl której król Czech zobowiązał się, że władzę jaką rozciągnął w północnej Italii, będzie sprawował w imieniu Kościoła. Negocjacje przebiegały zapewne w przyjaznej atmosferze, ponieważ Jan Luksemburski otrzymał od kardynała w prezencie młodego lwa, papugę i pięknego konia. [więcej]
Czerwiec 1331 W czerwcu 1331 roku Jan Luksemburski opuścił północną Italię i udał się do Niemiec, aby załagodzić wrogie działania przedsięwzięte przez Ludwika Bawarskiego. [więcej]
8 lipiec 1331 8 lipca 1331 roku w Malborku posłowie Jana Luksemburskiego uzgodnili z władzami Zakonu Krzyżackiego plan kampanii, będący kolejnym etapem wojny polsko-krzyżackiej. Ustalono, że 14 września 1331 roku obie armie czeska i krzyżacka miały się spotkać pod Kaliszem. [więcej]
13 sierpień 1331 13 sierpnia 1331 roku w Ratyzbonie Jan Luksemburski zawarł z Ludwikiem Bawarskim pokojowe porozumienie, zgodnie z którym otrzymał od cesarza legalizację swej władzy w północnej Italii. [więcej]
29 wrzesień 1331 29 września 1331 roku Jan Luksemburski dotarł do Wrocławia. [więcej]
Wrzesień / październik 1331 W styczniu 1331 roku zmarł Przemko Głogowski, który nie był lennikiem korony czeskiej. Na przełomie września i października 1331 roku Jan Luksemburski zbrojnie zajął Głogów i przyłączył go do Księstwa Wrocławskiego, które po śmierci Henryka Dobrego miało przejść na własność króla Czech.
Wybierając militarną akcję nad Odrą Jan Luksemburski nie dotrzymał terminu koncentracji wojsk czesko-krzyżackich, do której miało dojść 14 września 1331 roku pod Kaliszem. Tym sposobem król Czech złamał zobowiązanie złożone przez jego posłów 8 lipca 1331 roku w Malborku. [więcej]
Październik 1331 W październiku 1331 roku Jan Luksemburski odkupił od Jana Ścinawskiego za kwotę 2000 grzywien prawa do Głogowa. [więcej]
5-11 październik 1331 Po zajęciu Głogowa Jan Luksemburski w porozumieniu z Krzyżakami 5 października 1331 roku przystąpił do oblężenia Poznania, lecz po kilku dniach porzucił akcję zbrojną w Wielkopolsce i skierował się na Morawy, które plądrowane były wówczas przez oddziały Karola Roberta. [więcej]
19 październik 1331 19 października 1331 roku Jan Luksemburski przebywał we Wrocławiu. [więcej]
11 listopad 1331 11 listopada 1331 roku na pograniczu czesko-węgierskim Jan Luksemburski spotkał się z Karolem Robertem. [więcej]
Grudzień 1331 W grudniu 1331 roku we Frankfurcie nad Menem Jan Luksemburski zawarł z Ludwikiem Bawarskim układ, zgodnie z którym król Czech zobowiązał się do zaniechania dalszych podbojów w Italii, zwłaszcza wobec ziem znajdujących się pod zwierzchnictwem cesarskim. [więcej]
Styczeń 1332 W styczniu 1332 roku w Fontainebleau Jan Luksemburski złożył przysięgę Filipowi VI, obiecując, że w przypadku gdyby on lub jego syn posiadł rzymską koronę, to nie wykorzysta swych uprawnień przeciwko królowi Francji wynikających z tego faktu. [więcej]
Wiosna 1332 Całą wiosnę 1332 roku Jan Luksemburski spędził we Francji. [więcej]
1332 W 1332 roku Jan Luksemburski jako samozwańczy król Polski wyraził zgodę na zajęcie Kujaw przez Krzyżaków. [więcej]
12 lipiec 1332 12 lipca 1332 roku w Wiedniu Jan Luksemburski zawarł pokojowy układ z Albrechtem Habsburgiem. [więcej]
24 sierpień 1332 24 sierpnia 1332 roku w Norymberdze Jan Luksemburski zawarł z Ludwikiem Bawarskim porozumienie, w którym zapewnił władcę Niemiec, że nie sprzeda i nie przekaże swych włoskich signorii ani papieżowi, ani królowi Francji. [więcej]
26 sierpień 1332 26 sierpnia 1332 roku w Norymberdze Jan Luksemburski wystawił dokument, którym tytułował się królem Czech i Polski i zapewnił Krzyżaków, że nie wejdzie w żadne bliższe kontakty z Władysławem Łokietkiem i obiecał im przyznać prawo do Kujaw. [więcej]
11 wrzesień 1332 11 września 1332 roku w Pradze Jan Luksemburski zatwierdził stan posiadania Zakonu Krzyżackiego, obejmujący Ziemię Chełmińską, Ziemię Dobrzyńską i Kujawy. [więcej]
Październik 1332 W październiku 1332 roku Jan Luksemburski zawarł zawieszenie broni z Władysławem Łokietkiem. Gwarantem powstałego układu został Bolesław Rozrzutny. [więcej]
Listopad 1332 W listopadzie 1332 roku Jan Luksemburski przebywał w Awinionie. Dzięki swej szczodrości od Jana XXII otrzymał w lenno Parmę, Reggio i Modenę. [więcej]
Grudzień 1332 W grudniu 1332 roku Jan Luksemburski przebywał w Paryżu, gdzie zapewne spędził Boże Narodzenie. [więcej]
26 luty 1333 26 lutego 1333 roku Jan Luksemburski dotarł do Parmy. Tam swoje działania skupił wokół montowania armii, będącej w stanie przeciwstawić się powstałej niedawno Lidze Ferrary . [więcej]
14 kwiecień 1333 Przeciwko Lidze Ferrary wystąpiły w tym czasie również siły zbrojne przyprowadzone przez legata papieskiego z Bolonii. Jan Luksemburski, aby wzmocnić te oddziały i jednocześnie pozyskać gotówkę, za 15 000 florenów odsprzedał legatowi 300 swych rycerzy. Transakcja ta nie przyniosła spodziewanych skutków. 14 kwietnia 1333 roku armia papieska pod dowództwem hrabiego Armagnac poniosła klęskę w bitwie stoczonej pod murami Ferrary. [więcej]
18 czerwiec 1333 18 czerwca 1333 roku armia Jana Luksemburskiego pokonana została przez wojska Ligi Ferrary w bitwie pod Argentą. [więcej]
19 lipiec 1333 Jan Luksemburski próbował jeszcze przeciągnąć szalę zwycięstwa na swoją stronę w wojnie z Ligą Ferrary. W tym czasie stoczył bitwę z Viscontimi koło Cremony, próbował ratować zagrożoną cytadelę w Pawii. Zdał sobie jednak sprawę, że jego działania nie przynoszą spodziewanych skutków, i że brakuje mu środków, aby przeciwstawić się przeciwnikom. Z tego powodu 19 lipca 1333 roku w Castelnuovo Jan Luksemburski zawarł rozejm i rozpoczął przygotowania do opuszczenia Italii. [więcej]
Październik 1333 W październiku 1333 roku Jan Luksemburski opuścił północną Italię. Po drodze odwiedził w Weronie potężnego Mastino delia Scala. [więcej]
1334 W 1334 roku Jan Luksemburski pojął za żonę nastoletnią Beatrycze Bourbon, córkę Ludwika de Burbon i Marii d’Avesnes. [więcej]
Październik 1334 W październiku 1334 roku Jan Luksemburski, aby zniwelować długi wobec Filipa VI, za 100 000 florenów odstąpił mu swoje wszystkie prawa do signorii toskańskiej w Lukce. [więcej]
2 luty 1335 2 lutego 1335 roku Jan Luksemburski wydał swą córkę Annę za Ottona Habsburga. [więcej]
8 maj 1335 8 maja 1335 roku w Sandomierzu syn Jana Luksemburskiego Karol IV zawarł rozejm z Kazimierzem Wielkim. [więcej]
Maj 1335 W kwietniu 1335 roku zmarł Henryk Karyncki. Jan Luksemburski przedsięwziął wiele starań, aby przejąć spuściznę po zmarłym. Między innymi ożenił swojego syna Jana Henryka z córką byłego króla Czech. Niestety w maju 1335 roku Otton Habsburg zajął Karyntię i południowy Tyrol, a Ludwik Bawarski przyznał te terytoria Habsburgom jako lenna Rzeszy. [więcej]
19 październik 1335 19 października 1335 roku Jan I Luksemburski uczestniczył w pogrzebie Ryksy Elżbiety, który odbył się w Brnie [więcej]
Listopad 1335 W listopadzie 1335 roku Jan I Luksemburski brał udział w kongresie w Wyszehradzie. Odbył się tam sąd arbitrażowy sporu polsko-krzyżackiego. Rozjemcą był Karol Robert Andegaweński. Oprócz tego rozstrzygnięto wtedy również spór polsko-czeski. W wyniku negocjacji Jan Luksemburski w zamian za pieniężną gratyfikację zrzekł się praw do polskiej korony i miał zwrócić terytorium w okolicach Wielunia. Podczas zgromadzenia ustalono również nowe szlaki handlowe pomiędzy krajami. [więcej]
6 grudzień 1335 6 grudnia 1335 roku Jan I Luksemburski razem z Kazimierzem Wielkim wjechali do Pragi. Przez 9 dni król Czech gościł króla Polski. [więcej]
1336 Brak perspektyw na przejęcie władzy w Karyntii i Tyrolu stał się powodem zbrojnego wystąpienia przeciwko Habsburgom. Na początku 1336 roku Jan I Luksemburski stoczył zwycięską bitwę pod Znojmem, pokonując amię dowodzoną przez Ottona Wesołego. [więcej]
1336 W 1336 roku Jan I Luksemburski przyłączył do Czech spuściznę po Henryku Dobrym, czyli Księstwo Wrocławskie. [więcej]
1336 W 1336 roku Jan I Luksemburski nabył od Jana Ścinawskiego jego dzielnicę w zamian oddając mu w dożywocie Głogów. [więcej]
1336 W 1336 roku zmarł Leszek Raciborski. Jan I Luksemburski niezgodnie z obowiązującym prawem przekazał jego księstwo Mikołajowi II Opawskiemu. [więcej]
Czerwiec 1336 W czerwcu 1336 roku w Marchegg w Dolnej Austrii spotkali się Jan I Luksemburski, Kazimierz Wielki i Karol Robert. Wszyscy wzięli udział w walkach z Habsburgami i Wittelsbachami. [więcej]
Lipiec 1336 W lipcu 1336 roku Jan I Luksemburski kontynuował wojnę z Habsburgami, lecz gdy dowiedział się, że Ludwik Bawarski zagraża dolnobawarskiemu Henrykowi i natychmiast pośpieszył mu z pomocą. [więcej]
1336 W 1336 roku Karol Luksemburski interweniował zbrojnie na wezwanie mnichów z klasztorów w Henrykowie i Kamieniu. W następstwie tej ingerencji Jan Luksemburski odebrał hołd od Bolka II Ziębickiego. [więcej]
Październik 1336 W październiku 1336 roku w Enns Jan Luksemburski zawarł z Habsburgami Albrechtem i Ottonem traktat kończący wojnę o spuściznę po Henryku Karynckim. Uzgodniono tam, że przy Habsburgach pozostanie Karyntia i Kraina, a Tyrol dostanie się pod zwierzchność Luksemburgów. Przeciwko temu porozumieniu stanowczo zaprotestowali synowie Jana Luksemburskiego. [więcej]
Grudzień 1336 Pod koniec grudnia 1336 roku Jan Luksemburski wyruszył na swoją drugą krucjatę pruską. Towarzyszył mu w niej jego syn Karol. [więcej]
4 styczeń 1337 4 stycznia 1337 roku we Wrocławiu Jan I Luksemburski zawarł z Henrykiem Jaworskim porozumienie, w którym śląski książę zrezygnował z praw do Ziemi Zgorzeleckiej, w zamian otrzymując w dożywotnie posiadanie Głogów. [więcej]
Styczeń 1337 W styczniu 1337 roku w drodze na krucjatę przeciwko Litwie Jan I Luksemburski zatrzymał się we Wrocławiu, gdzie zebrał podatki niezbędne na zbrojną ekspedycję, w której uczestniczył. Oprócz tego wydał kilka rozporządzeń. Między innymi zniósł większość ceł i ustanowił urząd hetmana. [więcej]
Styczeń 1337 W styczniu 1337 roku podczas pobytu we Wrocławiu Jan I Luksemburski odsprzedał Bolesławowi Pierworodnemu miasto Prudnik. [więcej]
14 styczeń 1337 14 stycznia 1337 roku Jan Luksemburski rozstrzygał sprawę zgłoszoną przez Władysława Bytomskiego, według którego podział księstwa raciborskiego, jaki nastąpił po bezdzietnej śmierci Leszka Raciborskiego jest niezgodny z prawem. Jan Luksemburski po zbadaniu sprawy i wysłuchaniu świadków oddał księstwo Mikołajowi II Opawskiemu, natomiast Koźle i Gliwice miały wrócić do książąt opolskich. [więcej]
Styczeń 1337 Jeszcze w styczniu 1337 roku Jan I Luksemburski opuścił Wrocław i wyruszył w kierunku Litwy. [więcej]
Marzec 1337 W marcu 1337 roku w Poznaniu Jan I Luksemburski z Kazimierzem Wielkim zawarli układ normujący wzajemne stosunki graniczne. [więcej]
1339 W 1339 roku Jan I Luksemburski zbrojnie zajął Milicz. Z tego powodu wszedł w ostry konflikt z biskupem wrocławskim Nankerem, w konsekwencji czego król Czech otrzymał kościelną klątwę. [więcej]
Marzec 1339 W marcu 1339 roku we Frankfurcie nad Menem Jan I Luksemburski złożył hołd Ludwikowi Wittelsbachowi. [więcej]
Lato 1339 Latem 1339 roku w Miltenberg nad Menem Jan I Luksemburski spotkał się z Karolem Luksemburskim. Doszło tam do burzliwej wymiany zdań pomiędzy ojcem i synem. [więcej]
1340 W 1340 roku syn Jana Luksemburskiego Jan Henryk został oskarżony przez swą żonę Małgorzatę Maultasch o rzekomą impotencję. W głośny na całą Europę skandal wmieszał się Ludwik Bawarski, który został arbitrem w małżeńskim sporze. Wynikiem przeprowadzonego procesu sądowego stało się unieważnienie małżeństwa. [więcej]
1341 Na początku 1341 roku Jan Luksemburski przebywał w Innsbrucku. Spotkał się tam ze swoimi synami Karolem i Janem Henrykiem. W rodzinnej atmosferze debatowano, jak rozwiązać problem małżeństwa tego ostatniego z Małgorzatą Maultasch i buntem wspieranym siłami Ludwika Bawarskiego. Z braku innych możliwości rebelia została stłumiona siłą. [więcej]
1341 W 1341 roku Jan I Luksemburski zawarł z Kazimierzem Wielkim sojusz, który miał być wzmocniony małżeństwem polskiego króla z owdowiałą córką czeskiego monarchy. [więcej]
2 listopad 1341 2 listopada 1341 roku syn Jana Luksemburskiego Jan Henryk nie został wpuszczony do zamku przez byłą małżonkę. Tym sposobem Luksemburgowie pozbawieni zostali władzy w Tyrolu. Wszystkie działania Jana Luksemburskiego mające na celu przejęcie spuścizny po Henryku Karynckim nie przyniosły spodziewanego efektu. Jan Luksemburski w swej bezradności zdobył się jedynie na wysłanie do papieża skargi w sprawie krzywdy syna. Czara goryczy przelała się, gdy 10 lutego 1342 roku w Merano Małgorzata Maultasch wyszła za mąż za Ludwika, syna Ludwika Bawarskiego. [więcej]
Listopad 1341 Pod koniec listopada 1341 roku w Znojmie Jan Luksemburski spotkał się z Albrechtem Habsburgiem. [więcej]
1 luty 1342 1 lutego 1342 roku Jan I Luksemburski wystawił dokument będący erekcją pierwszego na ziemiach czeskich klasztoru kartuzów, co stało się pierwszą w XIV wieku fundacją królewską w Czechach. [więcej]
Luty 1342 W połowie lutego 1342 roku Jan I Luksemburski wyprawił się do rodzinnego Luksemburga. [więcej]
1342 W 1342 roku mocno zadłużony Jan I Luksemburski zastawił księciu saskiemu zamki Floss i Parkstein. [więcej]
1342 W 1342 roku podczas swej wizyty w Awinionie Jan I Luksemburski odwołał swoją przysięgę lenną złożoną w 1337 roku Ludwikowi Bawarskiemu. [więcej]
Styczeń 1345 W styczniu 1345 roku Jan I Luksemburski przebywał we Wrocławiu, gdzie odbywała się koncentracja wojsk mających wyruszyć na krucjatę przeciwko Litwie. Wśród znakomitych i sławnych na całą Europę rycerzy zjawili się tu również monarchowie, wśród których znaleźć można było Karola Luksemburskiego i Ludwika I Węgierskiego. [więcej]
Wiosna 1345 Z Wrocławia Jan I Luksemburski podążył w kierunku Prus. Krucjata nie potrwała długo, ponieważ Litwini pochowali żywność w obwarowanych twierdzach, a sami udali się na łupieską wyprawę na Inflanty, więc wojska krzyżowców nie miały z kim walczyć. Niebawem przyszła odwilż, więc krucjatę odwołano. [więcej]
1345 W 1345 roku niedługo po próbie uwięzienia Karola Luksemburskiego w Kaliszu i spustoszeniu Śląska przez Kazimierza Wielkiego, Jan I Luksemburski zwołał wiec czeskiej szlachty, i będąc już całkowitym ślepcem, wezwał ją do akcji zbrojnej przeciwko królowi Polski. W efekcie płomiennej przemowy szeregi króla Czech powiększyły się o 2000 jeźdźców, a Jan I Luksemburski poprowadził ich na Kraków. [więcej]
1345 Pod Krakowem oddziałom czeskim zaczęło brakować zaopatrzenia. Kiedy w okolicy pojawiły się węgierskie posiłki wspierające działania Kazimierza Wielkiego, Jan I Luksemburski zarządził odwrót. W drodze powrotnej czeskie oddziały zostały dwukrotnie rozgromione w bitwach pod Lelowem i Będzinem. [więcej]
22 maj 1345 22 maja 1345 roku Jan I Luksemburski razem z synem Karolem przebywali w Awinionie. [więcej]
Sierpień 1345 W sierpniu 1345 roku Jan I Luksemburski zawarł ugodę z Ludwikiem Bawarskim. [więcej]
26 sierpień 1346 Jan I Luksemburski zginął 26 sierpnia 1346 roku na polu bitwy pod Crecy.
Złota myśl na dziś

Szukaj:


Ważne bitwy

Bitwa pod Mühldorf 1322

Dobrzyń 1329

Płock 1329

Wojny

Wojna
polsko-krzyżacka
1327-1332

Zapisz się na bezpłatny newsletter:


Poprzednik: Henryk Karyncki
Żony i potomstwo:

Pierwszą żoną Jana Luksemburskiego została w 1310 roku Elżbieta - córką króla Czech Wacława II.

  1. Małgorzata (1313 - 1341) - żona Henryka XIV, księcia dolnobawarskiego
  2. Bonna (1315 - 1349) - żona króla Francji Jana II Dobrego
  3. Wacław Karol
  4. Przemysł Ottokar (1318 - 1320)
  5. Jan Henryk (1322 - 1375) - margrabia morawski
  6. Anna (1323 - 1338) - żona Ottona Wesołego
  7. Elżbieta (1323 - 1328)

Beatrycze - córka Ludwika de Burbon - w 1334 roku została drugą żoną Jana Luksemburskiego.

  1. Wacław (1337 - 1383)
  2. Mikołaj (1322 - 1358)
Następca: Karol IV Luksemburski

Strona główna Władcy Ważne bitwy Polityka prywatności Antykwariat Księga gości



Copyright © 2006-2019 www.zamki.name. Wszystkie prawa zastrzeżone.

#Jan_Luksemburski
#JanLuksemburski
890

...
ozdoba

[Zamknij]

W tym serwisie stosuje się pliki cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, dzięki temu dostosowuje się on do Twoich indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Możesz w każdym czasie dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.