Nesjar 1016

W 1015 roku Olaf II Święty, wykorzystując zaangażowanie się Duńczyków w kampanię na terenie Anglii, powrócił do Norwegii. Celem pojawienia się na ojczystej ziemi było przejęcie władzy oraz zrzucenie zależności wasalnej wobec Danii. Od samego początku fortuna sprzyjała Olafowi II. Dosyć szybko rozszerzał swoje panowanie w ojczyźnie. W opozycji stała jeszcze rodzina Hladir, której członkowie przez wiele lat byli namiestnikami Duńczyków w Norwegii.

Pewnego razu udało się schwytać i uwięzić młodego jarla Hladir Hakona Eirikssona, który w zamian za odzyskanie wolności miał uznać władzę Olafa II. Prawdopodobnie Hakon na tę propozycję nie przystał, został więc skazany na banicję.

Epizod ten spowodował w Norwegii wybuch buntu, na czele którego stanął jarl Swen Hakonarson z Trondelag. Finałem rewolty stała się bitwa pod Nesjar, którą stoczono 25 marca 1016 roku. Armia Swena starła się z wojskiem Olafa II Świętego.

"...Tradycyjnie walka była zażarta. Zarówno Sigvat w Nesjavisur jak i autorzy sag podkreślają, że trup kładł się gęsto. Starcie zakończyło się zwycięstwem Olafa Haraldssona. Autor Fagrskinny oraz Snorri Sturluson w Heimskńngli podkreślają liczebną przewagę Swena Hakonarsona. Niewykluczone jednak, iż informacją tą obaj sagamandrzy chcieli przysporzyć jeszcze więcej chwały świętemu władcy. Snorri podaje, iż wojsko Olafa było doświadczone w walkach pod jego komendą, wszyscy nosili kolczugi, dlatego też nie odnieśli żadnych ran.
Widząc nieuchronną klęskę, Swen, idąc za radą swojego wpływowego stronnika i szwagra, Einarra Thambarskelfir, zdecydował się uciec. Jarl znalazł schronienie wpierw w Szwecji a później udał się na Ruś. Pełnia zwycięstwa, dzięki zrządzeniu Boga, przypadła Olafowi Haraldssonowi, który odtąd stawał się władcą Norwegii..."


Fragment książki: J. Morawiec "KNUT WIELKI" s. 226-227

Szukaj:


Strona główna Władcy Ważne bitwy Polityka prywatności Antykwariat Księga gości