Nad Worsklą 1399

Książę Witold miał wielkie i ambitne plany. Zamierzał poddać swym wpływom całą Tatarszczyznę, uniezależnić się od Jagiełły, zerwać unię polsko-litewską i zostać królem Litwy. Podjudzany przez Krzyżaków, dla których głównym celem było zerwanie unii, oddał im Żmudź. Pierwszym jego krokiem w kierunku uzyskania zwierzchnictwa nad Tatarami było osadzenie Tochtamysza jako swego wasala na ułusie Szirinów, dzielnicy Złotej Ordy na Krymie.

W 1399 r. zorganizował kolejną wyprawę na południe. Uczestniczyli w niej Litwini, Tatarzy Tochtamysza, Polacy i Krzyżacy z oddziałów posiłkowych.

W lipcu armia Witolda wyruszyła z Kijowa i — maszerując lewym brzegiem Dniepru — na początku sierpnia napotkała nad Worsklą potężne siły tatarskie, dowodzone przez Timura Kutługa. Chan Złotej Ordy wykazał skłonność do ugody i wszczął rokowania. W istocie grał na zwłokę i oczekiwał nadejścia drugiej armii tatarskiej, dowodzonej przez wybijającego się wodza samarkandzkiego władcy, Edygeja. Gdy ten po kilku dniach przybył nad Worsklę, Tatarzy zerwali rokowania i wszczęli bój. Stanowiący tylną straż Witoldową Tatarzy Tochtamysza, nie chcąc walczyć z ziomkami, uciekli z pola bitwy. W wyniku tej zdrady wojska chrześcijańskie zostały otoczone przez przeważające siły przeciwnika i po zaciętej walce doszczętnie rozbite. Padł wojewoda krakowski i namiestnik podolski Spytek z Melsztyna oraz wielu Polaków, zginęło kilkunastu książąt litewskich oraz ruskich, w tym bohaterowie bitwy kulikowskiej Dymitr Bobrok Wołyniec, Dymitr i Andrzej Olgierdowicze..."


Fragment książki: Leszek Podhorodecki "KULIKOWE POLE 1380" s. 160-161

Szukaj:


Strona główna Władcy Ważne bitwy Polityka prywatności Antykwariat Księga gości